Not About The Punchline

The Filter Bubble or the dangers of personalization

dukeoglue — Mon, 04 Jul 2011 07:04:13 +0000

This is an idea I’ve been coming across a lot, lately: As the amount of information produced by the human race grows exponentially, making sense of it becomes harder and harder. We create tools: RSS feeds and Twitter lists and recommendation algorithms based on the things we like. And therein lies the problem: As the way we experience the internet becomes more and more personalized, a “filter bubble” forms around us. We surround ourselves exclusively with thoughts, ideas and opinions with which we already agree. We isolate ourselves from everything else. Avoiding ideas we disagree with becomes incredibly easy, practically automatic. Like someone who only watches FOX, our worldview becomes skewed. To paraphrase Eli Pariser: we’re indoctrinating ourselves with our own ideas, constructing a world from the familiar, a world in which there’s nothing new to learn.
I find that terrifying.

One of the reasons I enjoy The Coming Insurrection so much is that it introduced me to a worldview completely foreign to my own. At times, it challenges concepts that form the very basis of my reality: “Contrary to what has been repeated to us since childhood, intelligence doesn’t mean knowing how to adapt – or if that is a kind of intelligence, it’s the intelligence of slaves.” It does so powerfully and directly. I consider myself lucky to have come across it.

I love having my beliefs challenged, especially if it’s done cleverly. I yearn for it. Few experiences can compare to the wonder of suddenly acquiring a different point of view. It’s like seeing the world through new eyes. Everything I knew up until that point changes color, readjusts its shape. My very understanding of the Universe broadens. It’s an experience I actively seek out and I’d hate to one day realize that my mind has stagnated.
After all, I may not totally agree with these ideas but I’m glad I’m aware of them. That’s what it comes down to: Awareness. It’s easy, sometimes, to dismiss an entire school of thought (“Pff… Anarchists, bunch of backwards ideologues… what do they know?”) but there’s always something to learn, even if it’s just an understading of where they’re coming from. Even if it’s just the ability to verbalize my disagreement.

How, then, do we solve the issue of filter bubbles? Conceivably, there could be sites that only present ideas foreign to our own. Ironically, they would also have to be personalized…
Is it just a technological problem, then? The concept of “you might also like” applied to a different goal? “You probably won’t like…”? I’m not sure. Someone who would actually use a site like that regularly is probably someone who routinely seeks out new ideas, anyway. What about the people who have become complacent? How do we reach them?
I’m not sure. But it’s something I think about.

Montreal Comedyworks – Best of Open Mic winner – 26 June 2011

dukeoglue — Tue, 28 Jun 2011 19:34:47 +0000

At long last, all my English-speaking friends can find out what I’ve been saying on my comedy shows all these years:

(It was filmed sideways, that’s why it looks kinda weird)

Διαδικτυακή Απάτη α λα Ελληνικά

dukeoglue — Tue, 14 Jun 2011 19:41:37 +0000

Μόλις έλαβα το εξής mail:

Γεια σας,

Πώς τα πας με τα Ευφυή Συστήματα Διδασκαλίας Γεώργιος; Έκανα ένα ταξίδι στο Λονδίνο (United Kingdom) αιφνίδιους μερικές ημέρες πίσω, δυστυχώς πήρα θύμα ληστείας στο σημείο όπλο χθες το βράδυ! Όλα μετρητά, πιστωτική κάρτα και το τηλέφωνο είχαν κλαπεί, πήρα μπέρδεμα πάνω σε μια άλλη χώρα, έχουν εγκλωβιστεί στο Λονδίνο, ευτυχώς διαβατήριο ήταν πίσω στο δωμάτιο του ξενοδοχείου μου. Ήταν μια πικρή εμπειρία και εγώ δεν τραυματίστηκε στο δεξί χέρι μου, αλλά θα ήταν μια χαρά. Σας στέλνω αυτό το μήνυμα μαρούλι Δεν θέλω κανέναν να τον πανικό, θέλω να παραμείνει έτσι για τώρα!
Πτήση της επιστροφής μου είναι σε λίγες ώρες, αλλά είμαι έχοντας προβλήματα διαλογή από τους λογαριασμούς του ξενοδοχείου, αναρωτιέται αν θα μπορούσατε να μου δάνειο κάποια χρήματα για να λύσουμε τους λογαριασμούς του ξενοδοχείου, αλλά και να λάβει ένα ταξί για το αεροδρόμιο. Έχω στην αστυνομία και πρεσβεία εδώ, αλλά δεν βοηθούν τα ζητήματα, έχω περιορισμένα μέσα για την έξοδο από εδώ, θ ακυρωθεί κάρτες μου ήδη και έκανε μια έκθεση της αστυνομίας, δεν θα πάρω έναν νέο αριθμό κάρτας μέχρι I πάρετε πίσω στο σπίτι! Γι ‘αυτό και πραγματικά χρειάζονται τη βοήθειά σας.

Προφανώς κάποιος θέλει να τσιμπήσει λεφτά από τους Έλληνες (hit us while we’re down…!) και γιατί να ξοδέψει λεφτά για μεταφραστή όταν υπάρχει το BabelFish και το Google Translate; Έτσι, λοιπόν, έφτασε στο λογαριασμό μου αυτό το μήνυμα μαρούλι.
Θα ήθελα επίσης, με αφορμή αυτό το post, να σου συστήσω, φίλε αναγνώστη, να μη χρησιμοποιείς το ίδιο password σε πολλά διαφορετικά site. Αν μη τι άλλο, μη χρησιμοποιείς το password που έχεις στο e-mail σου πουθενά αλλού.Όποιος ενδιαφέρεται να μάθει περισσότερα, εδώ.
Α, και που’σαι; Μακριά από το σημείο όπλο. Γιατί μπορεί να μην τραυματιστεί το δεξί σου χέρι και να εγκλωβιστείς στο Λονδίνο (United Kingdom).

Image Source

Tuesday Twittering

dukeoglue — Mon, 13 Jun 2011 21:01:56 +0000

This past week, on my twitter account:

- We turned right on red (but not in Montreal).

- Created soccer spotlights using my thesis project.

- Dived into a really shallow pool (it’s a thing!).

- Actually participated in quite a few insane summer sports.

- Tried some miracle fruit. It makes sour foods taste sweet! Perfect for vinegar shots.

- Couldn’t take our eyes off walking splits.

- Recalled the Dawn of Sarcasm and learned how to be sarcastic.

- Installed a flying TARDIS boot animation on our Android phones.

- Fell in summer love.

- … and now we’re officially going out.

- But most importantly, saw NEWS from the FUTURE.

My favourite song today – Madder Red

dukeoglue — Mon, 13 Jun 2011 04:27:59 +0000

Madder Red by Yeasayer from Secretly Jag on Vimeo.

I’m moving to Montreal

dukeoglue — Fri, 13 May 2011 15:55:32 +0000

This is something I’ve been talking about for years. It’s finally becoming a reality. I’ve got one-way tickets to Montreal for the 30th of May (they were pretty cheap, too).
I was talking to my friend (and excellent colleague) Panagiotis Theologou about it, whining about how I’m leaving friends and family to become an economic migrant in a faraway land, while listening to sad Greek music.
-Wait a second, he said, don’t you have Canadian citizenship?
-Well, yeah…
-And you speak the language.
-Yes.
-And you have relatives, there, too.
-Yes.
-You’re staying at their place.
-That’s right.
-You’ve actually lived there before.
-Yes…
-For 9 years.
-Yup.
-So… you’re not really a migrant… are you?

My favourite song, today – Moving to Canada edition

dukeoglue — Fri, 13 May 2011 15:50:56 +0000

Προωθήστε το σε όλους τους φίλους σας!

dukeoglue — Thu, 12 May 2011 15:32:50 +0000

Είχα φάει μεγάλη φρίκη τις προάλλες. Ανησυχούσα για το σύμπαν και τον θάνατο, τη φτώχια και τη δολοφονία στο κέντρο της Αθήνας.
Ώσπου μού’ρθε ένα mail.
Κι ένα φως έλαμψε ξαφνικά στον ουρανό και πουλάκια κελαηδούσαν και είπεν το Powerpoint: “προώθησε το σε όλες τις επαφές σου κι όλα θα πάνε καλά.”

Εντωμεταξύ, πάντα λένε “στείλ’το στους ανθρώπους που σε νοιάζουν πραγματικά”, αλλά αυτοί που μου τα στέλνουν είναι πάντα άνθρωποι που, πραγματικά, δε με νοιάζουν.
Κάτσε γράψε ένα κανονικό mail! Πες μου τα νέα σου! Το ότι έστειλες μια παπαριά σε μένα και όλες τις επαφές σου δεν είναι φιλικό ενδιαφέρον. Δε με κάνει να νιώσω ξεχωριστός. Το ότι μου προώθησες ένα .ppt μ’ένα ποίημα για τη φιλία που λέει “πες στους άλλους τώρα πόση σημασία έχουν για σένα” δείχνει πως μάλλον έχω τόση σημασία για σένα όση χρειάζεται για να κλικάρεις το “αποστολή προς όλους.” Μηδέν κόπος!
Είναι σαν να στέλνεις έναν σκλάβο να μου πει “Ξέρεις τι; Ο αφέντης μου σε νοιάζεται πάρα πολύ. Σε νοιάζεται τόσο πολύ που μ’έστειλε μέχρι εδώ περπατώντας -από το Θιβέτ! έχω κάνει τον γύρο του κόσμου 14 φορές!- για να σου πω πως… Η ζωή είναι μικρή. Να χαίρεσαι τις μικρές χαρές. Να τραγουδάς σαν να είσαι στο μπάνιο και να δουλέυεις σαν να μην χρειάζεσαι τα λεφτά. Να χορεύεις σαν να μη σε βλέπει κανείς και να κοιμάσαι σαν να σου’χουν ρίξει χλωροφόρμιο.”
Κι εκεί που πάει ο σκλάβος να φύγει, τον σταματάς και του λες “Κάτσε! Ήταν πολύ όμορφα αυτά που μου είπες. Θέλω να πας σε όλους μου τους φίλους και να τους τα πεις κι αυτούς! Να, πάρε να τους δείξεις κι αυτήν την αξιαγάπητη φωτογραφία μωρού!”

Εντωμεταξύ, ποτέ δε μιλάνε για σεξ. Κανείς δεν πηδάει σ’αυτά τα mail. Υπάρχει αγάπη, υπάρχει φιλία, υπάρχουν μανάδες και κατά τ’άλλα όλοι χαμογελαστοί και τον παίζουμε.

Και, σοβαρά τώρα, δεν είναι καν καλές συμβουλές! Δεν μπορείς να ζεις σαν να μην υπάρχει αύριο. Υπάρχει αύριο: Ειναι το αύριο!
Δεν είναι καν καλή ιδέα…! *τηλέφωνο* “Παναγιώτα σ’αγαπώ! Σε σκέφτομαι συνέχεια! Σε γουστάρω από την 3η δημοτικού! Τον έχω παίξει μαζί σου άπειρες φορές! Α… Έχεις σχέση; Ναι ε; Τον αγαπάς; Καλά… Θα’μαι δυστυχισμένος αύριο… ”
Τι θα πει “δούλεψε σα να μη χρειάζεσαι τα λεφτά;” Άμα δε χρειαζόμουν τα λεφτά θα δούλευα σαν να μου’χαν ρίξει χλωροφόρμιο!

Έχει απαντήσει ποτέ κανείς σ’αυτά τα mail;
“Αγαπητέ Κώστα, έχω να σε δω από το σχολείο. Ούτε τότε κάναμε πολλή παρέα. Ανταλλάξαμε, όμως, διευθύνσεις. Και αυτό το μήνυμα που μου έστειλες μου άγγιξε την ψυχή! Μου άγγιξε το είναι! Την καρδιά! Το ήπαρ! Σε είχα παρεξηγήσει. Νόμιζα πως ήσουν ένας αδιάφορος μαλάκας που μπορεί μόνο να παπαγαλίζει λόγια άλλων. Που το υψηλότερο που θα φτάσει ποτέ είναι μια θέση στο δημόσιο. Έκανα λάθος. Υπάρχει μια φλόγα που καίει μέσα σου. Μια φλόγα… καυτερή. Σαν τσίλι. Θα’θελα να ξαναέρθουμε σε επαφή, γι’αυτό και σου στέλνω τον σκλάβο σου, για να σου ξαναπεί αυτά που μου είπες. Έτσι, για να τα εμπεδώσεις.”
Απαντάει ποτέ κανείς σοβαρά;
“Ναι, καλά όλα αυτά, αλλά διαφωνώ κάπως με τη διαφάνεια 8. Θεωρώ πως υπεραπλουστεύει τα πράγματα και δεν παρουσιάζει ένα ρεαλιστικό σχέδιο για την αντιμετώπιση της πείνας. Ακόμη, θεωρώ κάπως ατυχή την επιλογή της παπαρούνας για φόντο, δεδομένου πως ανήκει στην τάξη των Μηκωνωδών.”

Τα ξαναδιαβάζει κανείς ποτέ; Όχι! Γιατί έχουν μηδενική αξία!

Και ξέρετε τι σκέφτομαι για τους ανθρώπους που τα προωθούν; Ότι δεν έχουν ζωή. Ότι δεν έχουν δικές τους σκέψεις. Γιατί ο τύπος που ταξιδεύει στα Ιμαλάια με 3 γκόμενες δε θα πει “Πωρεφίλε τι είπε σήμερα ο Δαλάι… Ζωγράφισε! Θα το στείλω σε όλους μου τους φίλους! Θα βάλω και εικόνες και τα γράμματα να στριφογυρίζουν γιατί ποιος διαβάζει, πια, στάσιμα γράμματα;”
Όχι! Πάντα τα προωθούν άνθρωποι που η ζωή τους δεν έχει ΚΑΜΙΑ σχέση με το μήνυμα του mail. Που ξέρεις ότι το διάβασαν στο κομπιούτερ της δουλειάς και που, ενώ έχουν διαβάσει τόσα και τόσα, δε φαίνεται να τους έχουν επηρρεάσει ιδιαίτερα… Δεν ακούς ποτέ στις ειδήσεις “Δημόσιος υπάλληλος παραιτήθηκε. Δήλωσε πως στην κίνηση αυτή τον ενέπνευσε παρουσίαση Powerpoint.”
10 χρόνια μετά, θα’ναι διάσημος χορευτής: “Όλα ξεκίνησαν όταν έλαβα ένα mail. Μου άλλαξε τη ζωή. Το μυστικό μου είναι ότι χορεύω σα να μη με βλέπει κανείς. Τραγουδάω σα να’μαι στο μπάνιο. Και κοιμάμαι μπρούμυτα. Για να μη ροχαλίζω.”

Τελευταία Παράσταση!

dukeoglue — Sat, 07 May 2011 12:07:46 +0000

Αύριο είναι το φινάλε της φετεινής σεζόν στο Comedy Club.

Άμα είσαι από αυτούς που λένε (χρόνια τώρα) ότι θέλουν να έρθουν να με δουν, δε θα βρεις καλύτερη ευκαιρία. Η είσοδος είναι δωρεάν για όσους πουν τη κωδική λέξη “Δούκογλου” στις κρατήσεις.
Επειδή, μάλιστα, υπάρχουν βάσιμες υποψίες πως θα είμαι στα εξωτερικά από του χρόνου, ίσως είναι η τελευταία σου ευκαιρία να με δείς να παίζω στα ελληνικά.
Ξες, για να έχεις να λες πως με είδες πριν γίνω διάσημος.

Νύχτες Κωμωδίας στο Comedy Club 100% Κωμωδία
Aιόλου 48-50, Μοναστηράκι
κρατήσεις: 210-3311009 και 6973371601

Update: Αύριο, παιδιά, έτσι; Κυριακή. Όχι σήμερα. Αύριο.

Ο παραλογισμός των καταστημάτων i-bank

dukeoglue — Fri, 06 May 2011 00:27:29 +0000

Πόσο σουρεαλιστική μπορεί να είναι η ίδια η ιδέα των καταστημάτων i-bank;

Ειναι βιτρίνες για το e-banking της Εθνικής Τράπεζας.

Το επαναλαμβάνω, επειδή αρκετοί δεν πιάνουν το οξύμωρο με την πρώτη.
Είναι βιτρίνες για μία online υπηρεσία. Φταίω εγώ μετά να πω “Μόνο στην Ελλάδα”…;

Ο διευθύνων σύμβουλος της Τράπεζας τα παρομοίασε με τα Apple Stores. Μεταξύ μας, όμως, καλύτερη παρομοίωση θα ήταν αν είχε καταστήματα η Google. Θα πηγαίνες στο Mall και θα τους έλεγες:
“Ρε συ, πως την έλεγαν την ταινία που έπαιζε η Natalie Portman με τον Zach Braff;”
“Να σου πω, βεβαίως. Ήταν το Garden State, του 2004.”
“Σ’ευχαριστώ ρε! Μπορείς να μου βρεις και trailer; Πόσο έχει στο imdb;”
“7,8… Να το trailer. Και, ξέρεις, θα μπορούσες να τα’χες κάνει όλα αυτά από το σπίτι σου…!”
“Αλήθεια;!;”
“Αλήθεια! Υπάρχει και site Google! Μπορείς να το χρησιμοποιήσεις από οποιονδήποτε υπολογιστή… ακόμη κι από κινητό!”
“Γουάου…”

Μουρμουρίζοντας “τι σου είναι η τεχνολογία…”, θα πήγαινες από δίπλα, στο κατάστημα Twitter:
“Ρε συ, το ήξερες ότι μπορείς να χρησιμοποιήσεις το Google από το σπίτι σου;”
“Αλήθεια; Πλάκα κάνεις! Θα το πω σε όλους! Εσύ το ήξερες ότι θα μπορούσες, εκτός από μένα, να το είχες ανακοινώσει αυτό κατευθείαν σε όλον τον πλανήτη;”
“Αλήθεια;!;”
“Αλήθεια! Από οποιονδήποτε υπολογιστή! Ακόμη κι από το κινητό σου όσο χέζεις!”

Μετά θα πήγαινες πιο δίπλα. Στο e-shop. Για να παραγγείλεις laptop.
Ώπα, κάτσε.

Φταίει το δημόσιο, για μένα. Έχουμε μάθει να τραβιόμαστε μέχρι του διαόλου τη μάνα απλά για να μας πουν ότι τελικά δε χρειαζόταν. Είναι κάτι εντελώς Παβλοβιανό.