Archive for the ‘I’ve Been Thinking…’ Category

Top 10 Albums 2015 (#5 – #1)

Tuesday, December 29th, 2015

2015-12-29---Τop10part2

5. Foals – What Went Down
Υπάρχουν στιγμές που το μόνο που θέλω ν’ακούσω είναι φωνακλάδες ροκάδες να φωνακλάζουν και οι Foals στο What Went Down το κάνουν καλά. Χωρίς φιοριτούρες. Χωρίς πολλά-πολλά.

4. Other Lives – Rituals
Οι Other lives παίζουν ένα αμάλγαμα indie, folk και post-rock. Επίσης, δεν τους ξέρει ούτε η μάνα τους. Δεν έχω δει το Rituals να αναφέρεται πουθενά, σε καμία λίστα. Δεν μπορώ καθόλου να θυμηθώ πού τους βρήκα. Το επίσημο σάιτ τους είναι ένα tumblr. Δεν υπάρχουν οι στίχοι του άλμπουμ στο Google! Πάλι καλά που βγάζουν τρομερή μουσική, δηλαδή, γιατί αλλιώς δεν είχανε καμία ελπίδα.

3. Grimes – Art Angels
Τα 3 πρώτα άλμπουμ της λίστας θα μπορούσαν να είχαν μπει με οποιαδήποτε σειρά χωρίς ν’αλλάζει κάτι. Μη βλέπετε που έβαλα το Art Angels 3ο, αυτό είναι το αντικειμενικά καλύτερο άλμπουμ της χρονιάς. Τα παρακάτω απλά έτυχε να με αγγίξουν προσωπικά. Η Grimes, γνήσια ποπ βασίλισσα, κάνει ό,τι γουστάρει κι αυτό που γουστάρει είναι να κάνει γλυκό έρωτα στα αυτιά μας.

2. Tame Impala – Currents
Ψυχεδελικό ροκ που μιλάει στην ψυχή μου. Με το προηγούμενο άλμπουμ των Tame Impala, το Lonerism, έβγαλα τη μαύρη ξενιτιά. Πριν βγει το Currents είχα μάθει ήδη όλα τα singles του απ’έξω. Δεν περίμενα κανένα άλλο άλμπουμ φέτος με περισσότερη ανυπομονησία απ’ότι αυτό, και ανταμείφθηκα.

1. Sufjan Stevens – Carrie & Lowell
Έχοντας ακούσει μόνο το Age of Adz, ο Sufjan ήταν για μένα ένας μουσικός που, μέχρι φέτος, τον ήξερα , μου άρεσε, αλλά δεν προσκυνούσα κιόλας. Δεν είχα ψάξει, πχ, να βρω πώς προφέρεται. Φέτος όλα αυτά άλλαξαν. Χαρμολύπη αποσταγμένη σε ηχητική μορφή. Πόνος και μελαγχολία και ομορφιά και ειλικρίνεια. Σνιφ σομπ κλαψ λυγμ αναστεναγμός. Μπράβο, πραγματικα.

Άντε και του χρόνου! Θα χαρώ να διαβάσω τη δική σου γνώμη στα comments!

Top 10 Albums 2015 (#10 – #6)

Wednesday, December 23rd, 2015

Top 10 Albums 2015 cover

 

10. Joanna Newsom – Divers
Είναι γαμάτη η Joanna Newsom και δε μοιάζει με τίποτα άλλο. Είναι λες και την έστειλαν από τη Νεραϊδοχώρα σαν αντιπρόσωπό τους στη Eurovision. Η επιλογή του τελευταίου είναι πολύ πιο δύσκολη απ’ότι του πρώτου άλμπουμ μιας λίστας. Πρέπει να διαλέξω μόνο ένα άλμπουμ ανάμεσα σε πολλά που μου άρεσαν έτσι κι έτσι. Το Divers, όμως, μου άρεσε αρκετά. Μου άρεσε περισσότερο από κάποια άλλα άλμπουμ τα οποία μου άρεσαν λιγότερο και λιγότερο από κάποια άλμπουμ που μου άρεσαν περισσότερο.

9. Low – Ones and Sixes
Άσοι και εξάρες. Είχα κατεβάσει έναν άλλο δίσκο των Low πριν χρόνια αλλά δεν ξέρω καν αν ήταν οι ίδιοι Low. Υπάρχουν άλλοι Low; Ίσως έπρεπε να το ψάξω. Όπως και να’χει, ποιός θα το περίμενε πως ένα άλμπουμ για το τάβλι θα ήταν τόσο ατμοσφαιρικό και γεμάτο τραγουδάρες; Εγώ όχι.

8. CHVRCHES – Every Open Eye
Η ελληνοποίηση των CHVRCHES ως “ΤΣΒΟΥΡΤΣΕΣ” είναι από τα αγαπημένα μου αστεία (που δεν είναι δικά μου)! Μακάρι να είχα περισσότερες ευκαιρίες να το εισάγω σε καθημερινές συζητήσεις. Προσπαθώ συχνά! Εδώ συνεχίζουν στο μονοπάτι που ξεκίνησαν πριν 2 χρόνια με δυνατά, ανεβαστικά ηλεκτρονικά κομμάτια. Τσβούρτσες!

7. Beach House – Depression Cherry
Μάστορες ενός ήχου που θυμίζει μαγευτικό υποβρύχιο όνειρο, οι Beach House βγάλανε 2 άλμπουμ φέτος. Δεν έβγαλαν ένα διπλό άλμπουμ. Όχι. Έβγαλαν δύο ξεχωριστά, μεμονωμένα άλμπουμ. Πού ακούστηκε ξανά αυτό; Ποιοί νομίζουν ότι είναι; Για τη λίστα, διάλεξα από τα δύο αυτό που περιείχε το Beyond Love.

6. Jamie xx – In Colour
Είχα αρχίσει να ξεκοκαλίζω το In Colour από τα singleάκια του ακόμη. Ποπ και ηλεκτρονική ευθυμία. Χαρά και διασκέδαση. Εκτός της 6ης θέσης κερδίζει επίσης επάξια το βραβείο του πιο ταιριαστού τίτλου: αν έπρεπε να περιγράψω το άλμπουμ με μια λέξη, αυτή θα ήταν “χρωματιστό”.

Θέσεις #5 – #1 από βδομάδα!

Great expectations (short story)

Tuesday, May 29th, 2012

"That's odd, said the old woman, your future is perfectly clear"

 

Jane handed the old woman her money. She tucked it away and gazed into her crystal ball.
For a while, she was silent. Then, she was confused. Jane felt uncomfortable.

“That’s odd, said the old woman, your future is perfectly clear: You will meet a normal man. He will be not too tall, not too smart, and not too handsome, either. He will be honest, but not always, and he will love you, most of the time. You will come to love him back. You will have children. They will be not too tall, not too smart, and not too handsome, either. You will grow old and, one day, you will die.”

“That’s it?!?”

“That’s it.”

Jane left the psychic parlor feeling absolutely devastated. Briefly, she considered suicide, but never seriously.

She worked. She traveled. She went sky diving, once. She met a man. She fell in love. She had children. She grew old and, one day, she died.

 

The Filter Bubble or the dangers of personalization

Monday, July 4th, 2011

This is an idea I’ve been coming across a lot, lately: As the amount of information produced by the human race grows exponentially, making sense of it becomes harder and harder. We create tools: RSS feeds and Twitter lists and recommendation algorithms based on the things we like. And therein lies the problem: As the way we experience the internet becomes more and more personalized, a “filter bubble” forms around us. We surround ourselves exclusively with thoughts, ideas and opinions with which we already agree. We isolate ourselves from everything else. Avoiding ideas we disagree with becomes incredibly easy, practically automatic. Like someone who only watches FOX, our worldview becomes skewed. To paraphrase Eli Pariser: we’re indoctrinating ourselves with our own ideas, constructing a world from the familiar, a world in which there’s nothing new to learn.
I find that terrifying.
(more…)

Διαδικτυακή Απάτη α λα Ελληνικά

Tuesday, June 14th, 2011

Μόλις έλαβα το εξής mail:

Γεια σας,

Πώς τα πας με τα Ευφυή Συστήματα Διδασκαλίας Γεώργιος; Έκανα ένα ταξίδι στο Λονδίνο (United Kingdom) αιφνίδιους μερικές ημέρες πίσω, δυστυχώς πήρα θύμα ληστείας στο σημείο όπλο χθες το βράδυ! Όλα μετρητά, πιστωτική κάρτα και το τηλέφωνο είχαν κλαπεί, πήρα μπέρδεμα πάνω σε μια άλλη χώρα, έχουν εγκλωβιστεί στο Λονδίνο, ευτυχώς διαβατήριο ήταν πίσω στο δωμάτιο του ξενοδοχείου μου. Ήταν μια πικρή εμπειρία και εγώ δεν τραυματίστηκε στο δεξί χέρι μου, αλλά θα ήταν μια χαρά. Σας στέλνω αυτό το μήνυμα μαρούλι Δεν θέλω κανέναν να τον πανικό, θέλω να παραμείνει έτσι για τώρα!
Πτήση της επιστροφής μου είναι σε λίγες ώρες, αλλά είμαι έχοντας προβλήματα διαλογή από τους λογαριασμούς του ξενοδοχείου, αναρωτιέται αν θα μπορούσατε να μου δάνειο κάποια χρήματα για να λύσουμε τους λογαριασμούς του ξενοδοχείου, αλλά και να λάβει ένα ταξί για το αεροδρόμιο. Έχω στην αστυνομία και πρεσβεία εδώ, αλλά δεν βοηθούν τα ζητήματα, έχω περιορισμένα μέσα για την έξοδο από εδώ, θ ακυρωθεί κάρτες μου ήδη και έκανε μια έκθεση της αστυνομίας, δεν θα πάρω έναν νέο αριθμό κάρτας μέχρι I πάρετε πίσω στο σπίτι! Γι ‘αυτό και πραγματικά χρειάζονται τη βοήθειά σας.

Προφανώς κάποιος θέλει να τσιμπήσει λεφτά από τους Έλληνες (hit us while we’re down…!) και γιατί να ξοδέψει λεφτά για μεταφραστή όταν υπάρχει το BabelFish και το Google Translate; Έτσι, λοιπόν, έφτασε στο λογαριασμό μου αυτό το μήνυμα μαρούλι.
Θα ήθελα επίσης, με αφορμή αυτό το post, να σου συστήσω, φίλε αναγνώστη, να μη χρησιμοποιείς το ίδιο password σε πολλά διαφορετικά site. Αν μη τι άλλο, μη χρησιμοποιείς το password που έχεις στο e-mail σου πουθενά αλλού.Όποιος ενδιαφέρεται να μάθει περισσότερα, εδώ.
Α, και που’σαι; Μακριά από το σημείο όπλο. Γιατί μπορεί να μην τραυματιστεί το δεξί σου χέρι και να εγκλωβιστείς στο Λονδίνο (United Kingdom).

Image Source

Προωθήστε το σε όλους τους φίλους σας!

Thursday, May 12th, 2011

Είχα φάει μεγάλη φρίκη τις προάλλες. Ανησυχούσα για το σύμπαν και τον θάνατο, τη φτώχια και τη δολοφονία στο κέντρο της Αθήνας.
Ώσπου μού’ρθε ένα mail.
Κι ένα φως έλαμψε ξαφνικά στον ουρανό και πουλάκια κελαηδούσαν και είπεν το Powerpoint: “προώθησε το σε όλες τις επαφές σου κι όλα θα πάνε καλά.”

Εντωμεταξύ, πάντα λένε “στείλ’το στους ανθρώπους που σε νοιάζουν πραγματικά”, αλλά αυτοί που μου τα στέλνουν είναι πάντα άνθρωποι που, πραγματικά, δε με νοιάζουν.
Κάτσε γράψε ένα κανονικό mail! Πες μου τα νέα σου! Το ότι έστειλες μια παπαριά σε μένα και όλες τις επαφές σου δεν είναι φιλικό ενδιαφέρον. Δε με κάνει να νιώσω ξεχωριστός. Το ότι μου προώθησες ένα .ppt μ’ένα ποίημα για τη φιλία που λέει “πες στους άλλους τώρα πόση σημασία έχουν για σένα” δείχνει πως μάλλον έχω τόση σημασία για σένα όση χρειάζεται για να κλικάρεις το “αποστολή προς όλους.” Μηδέν κόπος!
Είναι σαν να στέλνεις έναν σκλάβο να μου πει “Ξέρεις τι; Ο αφέντης μου σε νοιάζεται πάρα πολύ. Σε νοιάζεται τόσο πολύ που μ’έστειλε μέχρι εδώ περπατώντας -από το Θιβέτ! έχω κάνει τον γύρο του κόσμου 14 φορές!- για να σου πω πως… Η ζωή είναι μικρή. Να χαίρεσαι τις μικρές χαρές. Να τραγουδάς σαν να είσαι στο μπάνιο και να δουλέυεις σαν να μην χρειάζεσαι τα λεφτά. Να χορεύεις σαν να μη σε βλέπει κανείς και να κοιμάσαι σαν να σου’χουν ρίξει χλωροφόρμιο.”
Κι εκεί που πάει ο σκλάβος να φύγει, τον σταματάς και του λες “Κάτσε! Ήταν πολύ όμορφα αυτά που μου είπες. Θέλω να πας σε όλους μου τους φίλους και να τους τα πεις κι αυτούς! Να, πάρε να τους δείξεις κι αυτήν την αξιαγάπητη φωτογραφία μωρού!”

Εντωμεταξύ, ποτέ δε μιλάνε για σεξ. Κανείς δεν πηδάει σ’αυτά τα mail. Υπάρχει αγάπη, υπάρχει φιλία, υπάρχουν μανάδες και κατά τ’άλλα όλοι χαμογελαστοί και τον παίζουμε.

Και, σοβαρά τώρα, δεν είναι καν καλές συμβουλές! Δεν μπορείς να ζεις σαν να μην υπάρχει αύριο. Υπάρχει αύριο: Ειναι το αύριο!
Δεν είναι καν καλή ιδέα…! *τηλέφωνο* “Παναγιώτα σ’αγαπώ! Σε σκέφτομαι συνέχεια! Σε γουστάρω από την 3η δημοτικού! Τον έχω παίξει μαζί σου άπειρες φορές! Α… Έχεις σχέση; Ναι ε; Τον αγαπάς; Καλά… Θα’μαι δυστυχισμένος αύριο… :(”
Τι θα πει “δούλεψε σα να μη χρειάζεσαι τα λεφτά;” Άμα δε χρειαζόμουν τα λεφτά θα δούλευα σαν να μου’χαν ρίξει χλωροφόρμιο!

Έχει απαντήσει ποτέ κανείς σ’αυτά τα mail;
“Αγαπητέ Κώστα, έχω να σε δω από το σχολείο. Ούτε τότε κάναμε πολλή παρέα. Ανταλλάξαμε, όμως, διευθύνσεις. Και αυτό το μήνυμα που μου έστειλες μου άγγιξε την ψυχή! Μου άγγιξε το είναι! Την καρδιά! Το ήπαρ! Σε είχα παρεξηγήσει. Νόμιζα πως ήσουν ένας αδιάφορος μαλάκας που μπορεί μόνο να παπαγαλίζει λόγια άλλων. Που το υψηλότερο που θα φτάσει ποτέ είναι μια θέση στο δημόσιο. Έκανα λάθος. Υπάρχει μια φλόγα που καίει μέσα σου. Μια φλόγα… καυτερή. Σαν τσίλι. Θα’θελα να ξαναέρθουμε σε επαφή, γι’αυτό και σου στέλνω τον σκλάβο σου, για να σου ξαναπεί αυτά που μου είπες. Έτσι, για να τα εμπεδώσεις.”
Απαντάει ποτέ κανείς σοβαρά;
“Ναι, καλά όλα αυτά, αλλά διαφωνώ κάπως με τη διαφάνεια 8. Θεωρώ πως υπεραπλουστεύει τα πράγματα και δεν παρουσιάζει ένα ρεαλιστικό σχέδιο για την αντιμετώπιση της πείνας. Ακόμη, θεωρώ κάπως ατυχή την επιλογή της παπαρούνας για φόντο, δεδομένου πως ανήκει στην τάξη των Μηκωνωδών.”

Τα ξαναδιαβάζει κανείς ποτέ; Όχι! Γιατί έχουν μηδενική αξία!

Και ξέρετε τι σκέφτομαι για τους ανθρώπους που τα προωθούν; Ότι δεν έχουν ζωή. Ότι δεν έχουν δικές τους σκέψεις. Γιατί ο τύπος που ταξιδεύει στα Ιμαλάια με 3 γκόμενες δε θα πει “Πωρεφίλε τι είπε σήμερα ο Δαλάι… Ζωγράφισε! Θα το στείλω σε όλους μου τους φίλους! Θα βάλω και εικόνες και τα γράμματα να στριφογυρίζουν γιατί ποιος διαβάζει, πια, στάσιμα γράμματα;”
Όχι! Πάντα τα προωθούν άνθρωποι που η ζωή τους δεν έχει ΚΑΜΙΑ σχέση με το μήνυμα του mail. Που ξέρεις ότι το διάβασαν στο κομπιούτερ της δουλειάς και που, ενώ έχουν διαβάσει τόσα και τόσα, δε φαίνεται να τους έχουν επηρρεάσει ιδιαίτερα… Δεν ακούς ποτέ στις ειδήσεις “Δημόσιος υπάλληλος παραιτήθηκε. Δήλωσε πως στην κίνηση αυτή τον ενέπνευσε παρουσίαση Powerpoint.”
10 χρόνια μετά, θα’ναι διάσημος χορευτής: “Όλα ξεκίνησαν όταν έλαβα ένα mail. Μου άλλαξε τη ζωή. Το μυστικό μου είναι ότι χορεύω σα να μη με βλέπει κανείς. Τραγουδάω σα να’μαι στο μπάνιο. Και κοιμάμαι μπρούμυτα. Για να μη ροχαλίζω.”

Ο παραλογισμός των καταστημάτων i-bank

Friday, May 6th, 2011

Πόσο σουρεαλιστική μπορεί να είναι η ίδια η ιδέα των καταστημάτων i-bank;

Ειναι βιτρίνες για το e-banking της Εθνικής Τράπεζας.

Το επαναλαμβάνω, επειδή αρκετοί δεν πιάνουν το οξύμωρο με την πρώτη.
Είναι βιτρίνες για μία online υπηρεσία. Φταίω εγώ μετά να πω “Μόνο στην Ελλάδα”…;

Ο διευθύνων σύμβουλος της Τράπεζας τα παρομοίασε με τα Apple Stores. Μεταξύ μας, όμως, καλύτερη παρομοίωση θα ήταν αν είχε καταστήματα η Google. Θα πηγαίνες στο Mall και θα τους έλεγες:
“Ρε συ, πως την έλεγαν την ταινία που έπαιζε η Natalie Portman με τον Zach Braff;”
“Να σου πω, βεβαίως. Ήταν το Garden State, του 2004.”
“Σ’ευχαριστώ ρε! Μπορείς να μου βρεις και trailer; Πόσο έχει στο imdb;”
“7,8… Να το trailer. Και, ξέρεις, θα μπορούσες να τα’χες κάνει όλα αυτά από το σπίτι σου…!”
“Αλήθεια;!;”
“Αλήθεια! Υπάρχει και site Google! Μπορείς να το χρησιμοποιήσεις από οποιονδήποτε υπολογιστή… ακόμη κι από κινητό!”
“Γουάου…”

Μουρμουρίζοντας “τι σου είναι η τεχνολογία…”, θα πήγαινες από δίπλα, στο κατάστημα Twitter:
“Ρε συ, το ήξερες ότι μπορείς να χρησιμοποιήσεις το Google από το σπίτι σου;”
“Αλήθεια; Πλάκα κάνεις! Θα το πω σε όλους! Εσύ το ήξερες ότι θα μπορούσες, εκτός από μένα, να το είχες ανακοινώσει αυτό κατευθείαν σε όλον τον πλανήτη;”
“Αλήθεια;!;”
“Αλήθεια! Από οποιονδήποτε υπολογιστή! Ακόμη κι από το κινητό σου όσο χέζεις!”

Μετά θα πήγαινες πιο δίπλα. Στο e-shop. Για να παραγγείλεις laptop.
Ώπα, κάτσε.

Φταίει το δημόσιο, για μένα. Έχουμε μάθει να τραβιόμαστε μέχρι του διαόλου τη μάνα απλά για να μας πουν ότι τελικά δε χρειαζόταν. Είναι κάτι εντελώς Παβλοβιανό.

Batman and Diffusion of Responsibility or “The Bystander Effect” – my Athens Digital Week speech

Friday, April 29th, 2011


The latest of my science speeches, this one was part of a group presentation titled “The Science of Superheroes” given during 2010’s Athens Digital Week. My topic was “Batman and diffusion of responsibility”. Diffusion of responsibility also happens to be the topic I would’ve chosen for the FameLab finals (which I never attended. Because I was in the army). The material is heavily sourced from chapter 4 of Opening Skinner’s Box, by Lauren Slater, and from Wikipedia.

(For the Greek version click here.)

I would like to talk to you about Batman and diffusion of responsibility.
Diffusion of responsibility is what happens whenever someone says “OK, I need volunteers for toilet cleaning”: everybody suddenly develops an interest in their fingernails, accompanied by an intense urge to whistle.
It happens to all of us. In fact, it’s one of the strongest and most replicable phenomena in social psychology. As the number of witnesses to an event rises, it becomes less and less likely for anyone of them to intervene.
After all, a sense of responsibility is possibly a hero’s most important quality. Batman, famously, doesn’t have any powers. He’s rich. He could be living a cushy, priviledged life. What makes him say: “only I can save Gotham city”?
Borderline psychosis.
Yet his psychosis is combined with an unusually developed sense of duty.
Of course, there’s a different superhero much better suited to talking about responsibility: Spiderman. Unfortunately, Spiderman was already taken.

It all starts with Kitty Genovese. Kitty Genovese is dead. She was murdered in 1964 outside her appartment in Queens, New York.
The reason Kitty’s murder is important is that, according to newspaper accounts, it took place over more than half an hour and was witnessed by around 38 people: her neighbours.
Kitty was a bartender. On her way home from work late one night, she was attacked and stabbed. Her yells drew the attention of her neighbours, and managed to scare the assailant off. Nevertheless, 10 minutes later, he was back to finish what he started.
The murder caused great outrage. Newspapers accused the 38 bystanders who heard the screams and didn’t help of being as guilty as the murderer. Violent movies and television were accused of desensitizing the public (no video games back then, though).

The witnesses’ inaction also prompted Bibb Latané and John Darley to conduct an experiment.
A student would enter a room with a microphone and a light. Whenever the light was on, he was invited to talk about the problems of student life. “Yesterday my coffee got cold before I had time to finish it.” “There’s always so much month left at the end of the money.” Whenever the light was off, he would listen to other students talking, all of them recordings of actors. At some point, one “student” would suddenly suffer an epileptic seizure.
What Darley and Latané found was that the probability of the real student running out to ask for help was inversely related to the number of “students” he thought were participating in the experiment. Whenever it was more than 3 or 4, the subject would rationalize: “someone else is bound to help” and do nothing. Only when under the impression that it was just him and the epileptic kid, could he be counted upon to call for assistance.

Apparently, most human beings would let someone die, or at least suffer, rather than stand out from the crowd.
Well, what if we are the ones in danger?
The scientists came up with the following scenario:
Three people enter a room, two of them are actors. They are asked to fill out a simple questionnaire. After some time, white smoke starts filtering in through the air vents. The subject notices and turns to his fellows, confused. Totally indifferent, they just keep on filling out answers. And that’s what he does, too. The study found that the vast majority of people would keep on writing, even while a thin film of white dust gathered on their head and shoulders!

Humans are pre-eminently social animals. In fact, it appears our need to “fit in” is so overwhelmingly powerful, that it suppresses our very instinct to survive! We would literally rather die than cause a scene.

Thankfully, a different, lesser known, scientist named Arthur Beaman decided to fight this. He discovered that, once someone is aware of his natural inclination to stand by idly, he becomes much more likely to offer help when needed.
And that’s what I hope to have achieved, today. To bring each of you just a little bit closer to becoming a hero.

Beaman’s 5-step plan to cure bystander apathy:

1. You, the potential helper, must notice an event is occuring.
2. You must interpret the event as one in which help is needed.
3. You must assume personal responsibility.
4. You must decide what action to take.
5. You must then take action.

Also, if you haven’t read Opening Skinner’s Box, do so. It’s a collection of the 10 most important psychological experiments of the 20th Century, and it’s fantastic! If you thought this was interesting, just wait till you find out about Cognitive Dissonance, False Memory or the Rat Park experiment.

Greek version after the jump
(more…)

Natural Selection and You – in 3 minutes

Friday, April 15th, 2011

This is my 3 minute presentation from the preliminary round of the Greek 2010 FameLab competition. Even though the judges were impressed, I never attended the finals because I wasn’t allowed out of Greek Army boot camp. If you liked the rainbow presentation, this one is much, much better.
The deer vs human bit was borrowed from Douglas Adams (a speech I have linked to on this blog on at least 3 different occasions). I was also heavily influenced by an article titled Human Evolution Has Stalled which, while quite incendiary, posits some interesting points. Mainly, that society currently holds two contradictory views:

1. It is wrong to attempt to create better humans through selective breeding, forced sterilization, genetic manipulation, or any other form of eugenics. (We should not play god).
2. Genetically inferior humans who would surely die if left to fend for themselves should be given whatever aid they need to survive, and should have the right to reproduce if they so choose. (We should play god).

I would also like to thank my very good friend Dimitris Plexidas for his invaluable help in choosing a topic and brainstorming the idea. Props to Panagiotis Theologou, as well, for finding the video of the entire event, which I had no idea existed.

The video is in Greek, but I’ve translated the text into English for posterity and the satisfaction of all my friends. Ελληνικό κείμενο εδώ.

Everyone, more or less, knows about Darwin’s theory of evolution, about natural selection.
The idea, roughly, is that if you take 10 deer, throw them in a colder climate and come back 10 generations later, the deer you find will have thicker fur. And the reason for that is that some of the original deer had slightly thicker fur than the rest. This gave them slightly higher chances of survival and slightly higher chances of sex, thus allowing them to spawn offspring with even thicker fur and so on and so forth.
So you can see that evolution is, in a way, much like vaccuuming.
No.
I don’t want to dwell too much on the mechanism of evolution, what interests me is the way it has influenced the human species.
Evolution has been especially generous to us. We have been gifted with logic, language, opposable thumbs and armpit hair. We could have been like the platypus, which has neither logic, nor language, nor thumbs, nor armpits (they can’t carry watermelons, they can only nudge them forward with their beaks).
In fact, I suggest to you that evolution has favoured us so effectively that we have surpassed it. We have transcended the very process that brought us to where we are.
Because if you take 10 humans and throw them in a colder climate, they’ll look at the deer and say “Hey… that fur looks thick and warm. I’ll take it.”
Modern technology, modern medicine and modern prophylactics have resulted in our exclusion from the process of natural evolution. Their very purpose is to provide the same opportunities in life to everyone, regardless of their genetic predisposition, whether they be diabetic, high-risk for cancer, or Olympiakos FC fans.
All of this makes us very nervous. We’re nervous because we’re aware that all this knowledge hasn’t been internalised. It’s not in our DNA. There’s no gene for building cars, cell phones or the Internet. If something goes horribly wrong, if, say, the ocean were to rise by a meter, or we get hit by an asteroid, 10,000 years of technological progress will be reversed overnight. We realise this whenever there’s a sudden power failure, or if we find ourselves in a strange neighbourhood after dark: not much has changed in the last 10,000 years. Our chances of survival are pretty much the same.
Fortunately, evolution has left us with one last present. A sort of parting gift: Foresight. The ability to predict the consequences of our actions and to act in order to avoid them.
Now, it’s up to us to use it.
But even if we don’t, we’ll be taken care of by natural selection.

You’ll find a transcript of the judges’ comments right after the jump.

(more…)

Φυσική Επιλογή και Εσύ – σε 3 λεπτά

Friday, April 15th, 2011

Αυτή είναι η τρίλεπτη παρουσίασή μου από τον προκριματικό γύρο του διαγωνισμού Famelab, το 2010. Παρ’ότι κατάφερα να εντυπωσιάσω την κριτική επιτροπή, δεν εμφανίστηκα ποτέ στον τελικό γιατί δε με άφηναν να βγω από το στρατόπεδο νεοσυλλέκτων. Αν σας άρεσε η παρουσίαση για το ουράνιο τόξο, αυτή είναι πολύ, πολύ καλύτερη. Και στα ελληνικά!
Το κομμάτι για τα ελάφια είναι δανεισμένο από Douglas Adams (μία ομιλία που έχω λινκάρει σ’αυτό το blog σε τουλάχιστον 3 διαφορετικές περιστάσεις). Μ’επηρέασε επίσης ένα άρθρο με τίτλο Human Evolution Has Stalled το οποίο, παρ’ότι αρκετά προκλητικό, θέτει μερικές ενδιαφέρουσες ιδέες. Κυριότερη εξ’αυτών η ιδέα πως η σημερινή κοινωνία περιθάλπει δύο αντίθετες μεταξύ τους απόψεις:

1. Είναι λάθος να προσπαθούμε να δημιουργήσουμε καλύτερους ανθρώπους μέσω της επιλεκτικής αναπαραγωγής, της υποχρεωτικής στείρωσης, της γενετικής τροποποίησης ή οποιασδήποτε άλλης μορφής ευγονικής. (Δεν πρέπει να το παίζουμε θεοί).
2. Γενετικά κατώτεροι άνθρωποι που σίγουρα θα πεθαίνανε αν έπρεπε να βασιστούν αποκλειστικά στις δικές τους δυνάμεις, πρέπει να εξοπλιστούν με κάθε βοήθεια ώστε να επιβιώσουν, και έχουν δικαίωμα στην αναπαραγωγή. (Πρέπει να το παίζουμε θεοί).

Θέλω επίσης να ευχαριστήσω τον πολύ καλό μου φίλο Δημήτρη Πλεξίδα για την ανεκτίμητη βοήθειά του στην επιλογή θέματος και στο brainstorming της ιδέας. Ευχαριστώ επίσης τον Παναγιώτη Θεολόγου που ξέθαψε το βίντεο ολόκληρης της εκδήλωσης, για την ύπαρξη του οποίου δεν είχα ιδέα.

English version here.
Το βίντεο καθώς και το κείμενο της παρουσίασης μετά το άλμα.
(more…)