Διαδικτυακή Απάτη α λα Ελληνικά

Μόλις έλαβα το εξής mail:
Γεια σας,
Πώς τα πας με τα Ευφυή Συστήματα Διδασκαλίας Γεώργιος; Έκανα ένα ταξίδι στο Λονδίνο (United Kingdom) αιφνίδιους μερικές ημέρες πίσω, δυστυχώς πήρα θύμα ληστείας στο σημείο όπλο χθες το βράδυ! Όλα μετρητά, πιστωτική κάρτα και το τηλέφωνο είχαν κλαπεί, πήρα μπέρδεμα πάνω σε μια άλλη χώρα, έχουν εγκλωβιστεί στο Λονδίνο, ευτυχώς διαβατήριο ήταν πίσω στο δωμάτιο του ξενοδοχείου μου. Ήταν μια πικρή εμπειρία και εγώ δεν τραυματίστηκε στο δεξί χέρι μου, αλλά θα ήταν μια χαρά. Σας στέλνω αυτό το μήνυμα μαρούλι Δεν θέλω κανέναν να τον πανικό, θέλω να παραμείνει έτσι για τώρα!
Πτήση της επιστροφής μου είναι σε λίγες ώρες, αλλά είμαι έχοντας προβλήματα διαλογή από τους λογαριασμούς του ξενοδοχείου, αναρωτιέται αν θα μπορούσατε να μου δάνειο κάποια χρήματα για να λύσουμε τους λογαριασμούς του ξενοδοχείου, αλλά και να λάβει ένα ταξί για το αεροδρόμιο. Έχω στην αστυνομία και πρεσβεία εδώ, αλλά δεν βοηθούν τα ζητήματα, έχω περιορισμένα μέσα για την έξοδο από εδώ, θ ακυρωθεί κάρτες μου ήδη και έκανε μια έκθεση της αστυνομίας, δεν θα πάρω έναν νέο αριθμό κάρτας μέχρι I πάρετε πίσω στο σπίτι! Γι ‘αυτό και πραγματικά χρειάζονται τη βοήθειά σας.
Προφανώς κάποιος θέλει να τσιμπήσει λεφτά από τους Έλληνες (hit us while we’re down…!) και γιατί να ξοδέψει λεφτά για μεταφραστή όταν υπάρχει το BabelFish και το Google Translate; Έτσι, λοιπόν, έφτασε στο λογαριασμό μου αυτό το μήνυμα μαρούλι.
Θα ήθελα επίσης, με αφορμή αυτό το post, να σου συστήσω, φίλε αναγνώστη, να μη χρησιμοποιείς το ίδιο password σε πολλά διαφορετικά site. Αν μη τι άλλο, μη χρησιμοποιείς το password που έχεις στο e-mail σου πουθενά αλλού.Όποιος ενδιαφέρεται να μάθει περισσότερα, εδώ.
Α, και που’σαι; Μακριά από το σημείο όπλο. Γιατί μπορεί να μην τραυματιστεί το δεξί σου χέρι και να εγκλωβιστείς στο Λονδίνο (United Kingdom).
Tuesday Twittering
This past week, on my twitter account:
- We turned right on red (but not in Montreal).
- Created soccer spotlights using my thesis project.
- Dived into a really shallow pool (it’s a thing!).
- Actually participated in quite a few insane summer sports.
- Tried some miracle fruit. It makes sour foods taste sweet! Perfect for vinegar shots.
- Couldn’t take our eyes off walking splits.
- Recalled the Dawn of Sarcasm and learned how to be sarcastic.
- Installed a flying TARDIS boot animation on our Android phones.
- Fell in summer love.
- … and now we’re officially going out.
- But most importantly, saw NEWS from the FUTURE.
My favourite song, today – Moving to Canada edition
Προωθήστε το σε όλους τους φίλους σας!
Είχα φάει μεγάλη φρίκη τις προάλλες. Ανησυχούσα για το σύμπαν και τον θάνατο, τη φτώχια και τη δολοφονία στο κέντρο της Αθήνας.
Ώσπου μού’ρθε ένα mail.
Κι ένα φως έλαμψε ξαφνικά στον ουρανό και πουλάκια κελαηδούσαν και είπεν το Powerpoint: “προώθησε το σε όλες τις επαφές σου κι όλα θα πάνε καλά.”
Εντωμεταξύ, πάντα λένε “στείλ’το στους ανθρώπους που σε νοιάζουν πραγματικά”, αλλά αυτοί που μου τα στέλνουν είναι πάντα άνθρωποι που, πραγματικά, δε με νοιάζουν.
Κάτσε γράψε ένα κανονικό mail! Πες μου τα νέα σου! Το ότι έστειλες μια παπαριά σε μένα και όλες τις επαφές σου δεν είναι φιλικό ενδιαφέρον. Δε με κάνει να νιώσω ξεχωριστός. Το ότι μου προώθησες ένα .ppt μ’ένα ποίημα για τη φιλία που λέει “πες στους άλλους τώρα πόση σημασία έχουν για σένα” δείχνει πως μάλλον έχω τόση σημασία για σένα όση χρειάζεται για να κλικάρεις το “αποστολή προς όλους.” Μηδέν κόπος!
Είναι σαν να στέλνεις έναν σκλάβο να μου πει “Ξέρεις τι; Ο αφέντης μου σε νοιάζεται πάρα πολύ. Σε νοιάζεται τόσο πολύ που μ’έστειλε μέχρι εδώ περπατώντας -από το Θιβέτ! έχω κάνει τον γύρο του κόσμου 14 φορές!- για να σου πω πως… Η ζωή είναι μικρή. Να χαίρεσαι τις μικρές χαρές. Να τραγουδάς σαν να είσαι στο μπάνιο και να δουλέυεις σαν να μην χρειάζεσαι τα λεφτά. Να χορεύεις σαν να μη σε βλέπει κανείς και να κοιμάσαι σαν να σου’χουν ρίξει χλωροφόρμιο.”
Κι εκεί που πάει ο σκλάβος να φύγει, τον σταματάς και του λες “Κάτσε! Ήταν πολύ όμορφα αυτά που μου είπες. Θέλω να πας σε όλους μου τους φίλους και να τους τα πεις κι αυτούς! Να, πάρε να τους δείξεις κι αυτήν την αξιαγάπητη φωτογραφία μωρού!”
Εντωμεταξύ, ποτέ δε μιλάνε για σεξ. Κανείς δεν πηδάει σ’αυτά τα mail. Υπάρχει αγάπη, υπάρχει φιλία, υπάρχουν μανάδες και κατά τ’άλλα όλοι χαμογελαστοί και τον παίζουμε.
Και, σοβαρά τώρα, δεν είναι καν καλές συμβουλές! Δεν μπορείς να ζεις σαν να μην υπάρχει αύριο. Υπάρχει αύριο: Ειναι το αύριο!
Δεν είναι καν καλή ιδέα…! *τηλέφωνο* “Παναγιώτα σ’αγαπώ! Σε σκέφτομαι συνέχεια! Σε γουστάρω από την 3η δημοτικού! Τον έχω παίξει μαζί σου άπειρες φορές! Α… Έχεις σχέση; Ναι ε; Τον αγαπάς; Καλά… Θα’μαι δυστυχισμένος αύριο…
”
Τι θα πει “δούλεψε σα να μη χρειάζεσαι τα λεφτά;” Άμα δε χρειαζόμουν τα λεφτά θα δούλευα σαν να μου’χαν ρίξει χλωροφόρμιο!
Έχει απαντήσει ποτέ κανείς σ’αυτά τα mail;
“Αγαπητέ Κώστα, έχω να σε δω από το σχολείο. Ούτε τότε κάναμε πολλή παρέα. Ανταλλάξαμε, όμως, διευθύνσεις. Και αυτό το μήνυμα που μου έστειλες μου άγγιξε την ψυχή! Μου άγγιξε το είναι! Την καρδιά! Το ήπαρ! Σε είχα παρεξηγήσει. Νόμιζα πως ήσουν ένας αδιάφορος μαλάκας που μπορεί μόνο να παπαγαλίζει λόγια άλλων. Που το υψηλότερο που θα φτάσει ποτέ είναι μια θέση στο δημόσιο. Έκανα λάθος. Υπάρχει μια φλόγα που καίει μέσα σου. Μια φλόγα… καυτερή. Σαν τσίλι. Θα’θελα να ξαναέρθουμε σε επαφή, γι’αυτό και σου στέλνω τον σκλάβο σου, για να σου ξαναπεί αυτά που μου είπες. Έτσι, για να τα εμπεδώσεις.”
Απαντάει ποτέ κανείς σοβαρά;
“Ναι, καλά όλα αυτά, αλλά διαφωνώ κάπως με τη διαφάνεια 8. Θεωρώ πως υπεραπλουστεύει τα πράγματα και δεν παρουσιάζει ένα ρεαλιστικό σχέδιο για την αντιμετώπιση της πείνας. Ακόμη, θεωρώ κάπως ατυχή την επιλογή της παπαρούνας για φόντο, δεδομένου πως ανήκει στην τάξη των Μηκωνωδών.”
Τα ξαναδιαβάζει κανείς ποτέ; Όχι! Γιατί έχουν μηδενική αξία!
Και ξέρετε τι σκέφτομαι για τους ανθρώπους που τα προωθούν; Ότι δεν έχουν ζωή. Ότι δεν έχουν δικές τους σκέψεις. Γιατί ο τύπος που ταξιδεύει στα Ιμαλάια με 3 γκόμενες δε θα πει “Πωρεφίλε τι είπε σήμερα ο Δαλάι… Ζωγράφισε! Θα το στείλω σε όλους μου τους φίλους! Θα βάλω και εικόνες και τα γράμματα να στριφογυρίζουν γιατί ποιος διαβάζει, πια, στάσιμα γράμματα;”
Όχι! Πάντα τα προωθούν άνθρωποι που η ζωή τους δεν έχει ΚΑΜΙΑ σχέση με το μήνυμα του mail. Που ξέρεις ότι το διάβασαν στο κομπιούτερ της δουλειάς και που, ενώ έχουν διαβάσει τόσα και τόσα, δε φαίνεται να τους έχουν επηρρεάσει ιδιαίτερα… Δεν ακούς ποτέ στις ειδήσεις “Δημόσιος υπάλληλος παραιτήθηκε. Δήλωσε πως στην κίνηση αυτή τον ενέπνευσε παρουσίαση Powerpoint.”
10 χρόνια μετά, θα’ναι διάσημος χορευτής: “Όλα ξεκίνησαν όταν έλαβα ένα mail. Μου άλλαξε τη ζωή. Το μυστικό μου είναι ότι χορεύω σα να μη με βλέπει κανείς. Τραγουδάω σα να’μαι στο μπάνιο. Και κοιμάμαι μπρούμυτα. Για να μη ροχαλίζω.”
Τελευταία Παράσταση!

Αύριο είναι το φινάλε της φετεινής σεζόν στο Comedy Club.
Άμα είσαι από αυτούς που λένε (χρόνια τώρα) ότι θέλουν να έρθουν να με δουν, δε θα βρεις καλύτερη ευκαιρία. Η είσοδος είναι δωρεάν για όσους πουν τη κωδική λέξη “Δούκογλου” στις κρατήσεις.
Επειδή, μάλιστα, υπάρχουν βάσιμες υποψίες πως θα είμαι στα εξωτερικά από του χρόνου, ίσως είναι η τελευταία σου ευκαιρία να με δείς να παίζω στα ελληνικά.
Ξες, για να έχεις να λες πως με είδες πριν γίνω διάσημος.
Νύχτες Κωμωδίας στο Comedy Club 100% Κωμωδία
Aιόλου 48-50, Μοναστηράκι
κρατήσεις: 210-3311009 και 6973371601
Update: Αύριο, παιδιά, έτσι; Κυριακή. Όχι σήμερα. Αύριο.
Ο παραλογισμός των καταστημάτων i-bank
Πόσο σουρεαλιστική μπορεί να είναι η ίδια η ιδέα των καταστημάτων i-bank;
Ειναι βιτρίνες για το e-banking της Εθνικής Τράπεζας.
Το επαναλαμβάνω, επειδή αρκετοί δεν πιάνουν το οξύμωρο με την πρώτη.
Είναι βιτρίνες για μία online υπηρεσία. Φταίω εγώ μετά να πω “Μόνο στην Ελλάδα”…;
Ο διευθύνων σύμβουλος της Τράπεζας τα παρομοίασε με τα Apple Stores. Μεταξύ μας, όμως, καλύτερη παρομοίωση θα ήταν αν είχε καταστήματα η Google. Θα πηγαίνες στο Mall και θα τους έλεγες:
“Ρε συ, πως την έλεγαν την ταινία που έπαιζε η Natalie Portman με τον Zach Braff;”
“Να σου πω, βεβαίως. Ήταν το Garden State, του 2004.”
“Σ’ευχαριστώ ρε! Μπορείς να μου βρεις και trailer; Πόσο έχει στο imdb;”
“7,8… Να το trailer. Και, ξέρεις, θα μπορούσες να τα’χες κάνει όλα αυτά από το σπίτι σου…!”
“Αλήθεια;!;”
“Αλήθεια! Υπάρχει και site Google! Μπορείς να το χρησιμοποιήσεις από οποιονδήποτε υπολογιστή… ακόμη κι από κινητό!”
“Γουάου…”
Μουρμουρίζοντας “τι σου είναι η τεχνολογία…”, θα πήγαινες από δίπλα, στο κατάστημα Twitter:
“Ρε συ, το ήξερες ότι μπορείς να χρησιμοποιήσεις το Google από το σπίτι σου;”
“Αλήθεια; Πλάκα κάνεις! Θα το πω σε όλους! Εσύ το ήξερες ότι θα μπορούσες, εκτός από μένα, να το είχες ανακοινώσει αυτό κατευθείαν σε όλον τον πλανήτη;”
“Αλήθεια;!;”
“Αλήθεια! Από οποιονδήποτε υπολογιστή! Ακόμη κι από το κινητό σου όσο χέζεις!”
Μετά θα πήγαινες πιο δίπλα. Στο e-shop. Για να παραγγείλεις laptop.
Ώπα, κάτσε.
Φταίει το δημόσιο, για μένα. Έχουμε μάθει να τραβιόμαστε μέχρι του διαόλου τη μάνα απλά για να μας πουν ότι τελικά δε χρειαζόταν. Είναι κάτι εντελώς Παβλοβιανό.
Batman and Diffusion of Responsibility or “The Bystander Effect” – my Athens Digital Week speech

The latest of my science speeches, this one was part of a group presentation titled “The Science of Superheroes” given during 2010′s Athens Digital Week. My topic was “Batman and diffusion of responsibility”. Diffusion of responsibility also happens to be the topic I would’ve chosen for the FameLab finals (which I never attended. Because I was in the army). The material is heavily sourced from chapter 4 of Opening Skinner’s Box, by Lauren Slater, and from Wikipedia.
(For the Greek version click here.)
I would like to talk to you about Batman and diffusion of responsibility.
Diffusion of responsibility is what happens whenever someone says “OK, I need volunteers for toilet cleaning”: everybody suddenly develops an interest in their fingernails, accompanied by an intense urge to whistle.
It happens to all of us. In fact, it’s one of the strongest and most replicable phenomena in social psychology. As the number of witnesses to an event rises, it becomes less and less likely for anyone of them to intervene.
After all, a sense of responsibility is possibly a hero’s most important quality. Batman, famously, doesn’t have any powers. He’s rich. He could be living a cushy, priviledged life. What makes him say: “only I can save Gotham city”?
Borderline psychosis.
Yet his psychosis is combined with an unusually developed sense of duty.
Of course, there’s a different superhero much better suited to talking about responsibility: Spiderman. Unfortunately, Spiderman was already taken.
It all starts with Kitty Genovese. Kitty Genovese is dead. She was murdered in 1964 outside her appartment in Queens, New York.
The reason Kitty’s murder is important is that, according to newspaper accounts, it took place over more than half an hour and was witnessed by around 38 people: her neighbours.
Kitty was a bartender. On her way home from work late one night, she was attacked and stabbed. Her yells drew the attention of her neighbours, and managed to scare the assailant off. Nevertheless, 10 minutes later, he was back to finish what he started.
The murder caused great outrage. Newspapers accused the 38 bystanders who heard the screams and didn’t help of being as guilty as the murderer. Violent movies and television were accused of desensitizing the public (no video games back then, though).
The witnesses’ inaction also prompted Bibb Latané and John Darley to conduct an experiment.
A student would enter a room with a microphone and a light. Whenever the light was on, he was invited to talk about the problems of student life. “Yesterday my coffee got cold before I had time to finish it.” “There’s always so much month left at the end of the money.” Whenever the light was off, he would listen to other students talking, all of them recordings of actors. At some point, one “student” would suddenly suffer an epileptic seizure.
What Darley and Latané found was that the probability of the real student running out to ask for help was inversely related to the number of “students” he thought were participating in the experiment. Whenever it was more than 3 or 4, the subject would rationalize: “someone else is bound to help” and do nothing. Only when under the impression that it was just him and the epileptic kid, could he be counted upon to call for assistance.
Apparently, most human beings would let someone die, or at least suffer, rather than stand out from the crowd.
Well, what if we are the ones in danger?
The scientists came up with the following scenario:
Three people enter a room, two of them are actors. They are asked to fill out a simple questionnaire. After some time, white smoke starts filtering in through the air vents. The subject notices and turns to his fellows, confused. Totally indifferent, they just keep on filling out answers. And that’s what he does, too. The study found that the vast majority of people would keep on writing, even while a thin film of white dust gathered on their head and shoulders!
Humans are pre-eminently social animals. In fact, it appears our need to “fit in” is so overwhelmingly powerful, that it suppresses our very instinct to survive! We would literally rather die than cause a scene.
Thankfully, a different, lesser known, scientist named Arthur Beaman decided to fight this. He discovered that, once someone is aware of his natural inclination to stand by idly, he becomes much more likely to offer help when needed.
And that’s what I hope to have achieved, today. To bring each of you just a little bit closer to becoming a hero.
Beaman’s 5-step plan to cure bystander apathy:
1. You, the potential helper, must notice an event is occuring.
2. You must interpret the event as one in which help is needed.
3. You must assume personal responsibility.
4. You must decide what action to take.
5. You must then take action.
Also, if you haven’t read Opening Skinner’s Box, do so. It’s a collection of the 10 most important psychological experiments of the 20th Century, and it’s fantastic! If you thought this was interesting, just wait till you find out about Cognitive Dissonance, False Memory or the Rat Park experiment.
Greek version after the jump
(more…)
Φυσική Επιλογή και Εσύ – σε 3 λεπτά
Αυτή είναι η τρίλεπτη παρουσίασή μου από τον προκριματικό γύρο του διαγωνισμού Famelab, το 2010. Παρ’ότι κατάφερα να εντυπωσιάσω την κριτική επιτροπή, δεν εμφανίστηκα ποτέ στον τελικό γιατί δε με άφηναν να βγω από το στρατόπεδο νεοσυλλέκτων. Αν σας άρεσε η παρουσίαση για το ουράνιο τόξο, αυτή είναι πολύ, πολύ καλύτερη. Και στα ελληνικά!
Το κομμάτι για τα ελάφια είναι δανεισμένο από Douglas Adams (μία ομιλία που έχω λινκάρει σ’αυτό το blog σε τουλάχιστον 3 διαφορετικές περιστάσεις). Μ’επηρέασε επίσης ένα άρθρο με τίτλο Human Evolution Has Stalled το οποίο, παρ’ότι αρκετά προκλητικό, θέτει μερικές ενδιαφέρουσες ιδέες. Κυριότερη εξ’αυτών η ιδέα πως η σημερινή κοινωνία περιθάλπει δύο αντίθετες μεταξύ τους απόψεις:
1. Είναι λάθος να προσπαθούμε να δημιουργήσουμε καλύτερους ανθρώπους μέσω της επιλεκτικής αναπαραγωγής, της υποχρεωτικής στείρωσης, της γενετικής τροποποίησης ή οποιασδήποτε άλλης μορφής ευγονικής. (Δεν πρέπει να το παίζουμε θεοί).
2. Γενετικά κατώτεροι άνθρωποι που σίγουρα θα πεθαίνανε αν έπρεπε να βασιστούν αποκλειστικά στις δικές τους δυνάμεις, πρέπει να εξοπλιστούν με κάθε βοήθεια ώστε να επιβιώσουν, και έχουν δικαίωμα στην αναπαραγωγή. (Πρέπει να το παίζουμε θεοί).
Θέλω επίσης να ευχαριστήσω τον πολύ καλό μου φίλο Δημήτρη Πλεξίδα για την ανεκτίμητη βοήθειά του στην επιλογή θέματος και στο brainstorming της ιδέας. Ευχαριστώ επίσης τον Παναγιώτη Θεολόγου που ξέθαψε το βίντεο ολόκληρης της εκδήλωσης, για την ύπαρξη του οποίου δεν είχα ιδέα.
English version here.
Το βίντεο καθώς και το κείμενο της παρουσίασης μετά το άλμα.
(more…)
Observational Comedy: Not an accurate translation

Time to interview (full version)
I gave an interview (my very first!) about stand-up comedy to Elina Bei for HOMME magazine a few weeks ago. See the post right after this one? With the incomprehensible Greek letters that look like math? That’s their article. They ended up only using two quotes from my interview (one of them slightly altered) so I’m posting the whole thing here, because that’s what blogs are for.
Enjoy it in its original Greek, or translated for your convenience.
Είστε επαγγελματίας κωμικός και αν όχι ποια είναι η δουλειά σας και πως τα συνδυάζετε;
Ασχολούμαι επαγγελματικά με το stand up comedy, αλλά ταυτόχρονα σπουδάζω στη σχολή Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου. Η φοιτητική ζωή μου προσφέρει υλικό για κωμωδία και η κωμωδία με ωθεί να παρατείνω την φοιτητική μου ζωή. Άλλωστε, μόνο στην Αγγλία μπορεί κανείς να ζήσει αποκλειστικά από το stand up.
Are you a professional comedian and, if not, what is your job and how do you combine the two?
I work as a stand up comedian but I’m also studying Electrical and Computer Engineering at the National Technical University of Athens. Student life offers me comedic material and comedy encourages me to prolong my student life. After all, living exclusively off of stand up is only possible in England.
Ποιο είναι το κοινό που σας παρακολουθεί;
Το κοινό που έρχεται στο Comedy Club της Λουκίας Ρικάκη. Δεν ανήκουν σε κάποια συγκεκριμένη δημογραφική κατηγορία. Αν και έχω προσέξει ότι οι δεξιόχειρες γελάνε πιο δυνατά με τ’αστεία μου.
Who is your audience?
Whoever comes to Lucia Rikaki’s Comedy Club. They don’t belong to some specific demographic. Although I’ve noticed that right-handed people laugh louder at my jokes.
Πως επιλέξατε να κάνετε stand up comedy;
Από παλιά μ’ενδιέφερε και ήθελα να το δοκιμάσω. Σαν σύμβαση, το stand up comedy είναι τρομερή πρόκληση. Είσαι εσύ κι ένα μικρόφωνο και πρέπει να κάνεις τον κόσμο να γελάσει. Ελάχιστα πράγματα μπορούν να συγκριθούν με την ικανοποίηση που σου προσφέρει μια πετυχημένη παράσταση.
How did you choose to do stand up comedy?
I always wanted to try it. Stand up comedy, as a convention, is an incredible challenge. It’s you and a microphone and you have to make the crowd laugh. Few things can compare to the satisfaction you get from a successful show.
Πόσο δύσκολο είναι το κοινό;
Δεκατρία. Άντε δώδεκα. Βασικά, εξαρτάται. Το ελληνικό κοινό έχει τα καλά και τα κακά του. Από τη μια είμαστε ζεστοί και γελάμε ανοιχτά, από την άλλη είμαστε παρεξηγιάρηδες και φοβόμαστε μην εκτεθούμε. Γενικά, πιστεύω ότι το κυριότερο πρόβλημα είναι πως το stand up comedy, σαν πρόταση ή τρόπος διασκέδασης δεν υπάρχει στο μυαλό των περισσοτέρων Ελλήνων.
How difficult is the audience?
Thirteen. Okay, twelve. Basically, it depends. Greek audiences have their pros and cons. On one hand, we’re warm and we laugh openly, but we’re also touchy and afraid of being exposed. I generally believe the main problem is that stand up comedy, as a suggestion or form of entertainment doesn’t exist in most Greeks’ minds.
Ποια αστεία θεωρείτε «χοντρά»;
Θεωρώ πως τα πάντα έχουν και την αστεία πλευρά τους. Απλά δεν είναι όλοι εξίσου διατεθειμένοι να τη δουν.
What jokes do you consider “touchy”?
I believe everything has a funny side. It’s just that not everyone is equally open to seeing it.
Εχει προσβληθεί ποτέ κάποιος από τα αστεία σας και τι έγινε;
Κάποτε είπα ένα αυτοσαρκαστικό αστείο και προσβλήθηκα. Από τότε δε μου μιλάω.
Has anyone ever been offended at your jokes and what happened?
I once said a self-deprecating joke and got offended. I haven’t talked to myself since.
Μπορείτε να θυμηθείτε κάποιο αστείο περιστατικό;
Ουυυ! Ένα σωρό! Πώς θα έκανα τη δουλειά μου, αλλιώς;
Να’ρθείτε στην παράσταση να τα ακούσετε.
Can you recall any funny anecdotes?
Sure! Tons! How would I do my job, otherwise?
Come to the show and you’ll hear them.


